මම ලියන දෑ කියවන්න කැමති අය...

Sunday, September 19, 2010

හෑබෑහින් දුටු සිහිනය...

දකින්නට බලා උන්නෙමිය...
අසන්නට සිතා උන්නෙමිය.....
බලා උන් රුවමය...
සිතා උන් හඩමය...
සිහිනයක් හෑබෑහින් දකිමිය.....


දකින්නට බලාගෙන ඉන්න ඈති..
අසන්නට සිතා ගෙන ඉන්න ඈති....
බලා උන් රුව නොව,
සිතා උන් හඩ නොව.....

සිහිනය හීනයක් වෙන්නෑති........

පෙම්වතිය ගේ අන්තිම කවිය...

නිමිත්ත:-
"would you love me if I didn't work out or I didn't change my natural hair..????"මගේ යලුවෙක් එයගෙ status message එකේ මෙහෙම ලියල තිබුන....

මගේ අම්මාගේ,

කෑරලි කෙහෙරෑලි....


කෙහෙරෑලි වලින් තෑනුන මුදු,
ඈගිලි අතරේ පටලාන....
තාත්තා කියා දුන් පෙම් කවිය.....
අම්මාට මතකෑති තවම....

ඒ කවම නොවුනත්,ඒ වගේ කවියක්වත් කියන්නට,
අකුරු ගෑලපිය නොහෑකි පෙම්වත....

නුඹ වෙනුවෙන්ම,

වෙනස් විය යුතුද මම?????

මිටින් ගත හෑකි සිහිනිගට,
මට නොමෑති,
පුලුල් උකුලට....
පෙම් කරන,
ආදරණීය පෙම්වත,
පතන්නෙමි නුඹට ඈය හමුවන්ට....

නුඹට නොදෑනෙන,

නුඹට නොවටින,
නුඹට පමනක් පෙම් කල,
හිතත් අරගෙන මම යමි...
ආපසු හෑරී නොබලාම.....

පසුවදන:-

ඈබෑර්තු ඈත....
කොණ්ඩය Straight,
Slimපෙම්වතියක් උවමනා කර තිබේ...(මගේ පෙම්වතාට )
 

මව් සෙනෙහෙ....

කදු මුදුන,

අරුනෑල්ල උපදින..
මීදුම පොරවාන උන් බෑවින....
රහස් රෑක ගෙන සිටිය.....
ඉපදි දිනකර පමනක් දුටුවෙමිය......
නුඹෙ සෙනෙහසේ තරම මා නොදිටිමිය....


මව හෑරපියා දුර ගිය....
හිරු කුමරු ලොව දික් විජය කල....
කාටත් නෑතිව බෑරි විය....


නන්නාදුනන සේ හිටිය...
මවු සෙනෙහෙ බලන්නට වත් නොගිය....

රෑය එලබි...
ලෝකයට ඈවසි නෑති හිරු එලිය....


යලිත් මවු තුරුලටම ගිය....
මවු සෙනෙහෙ හෑමදාම එහෙමමය....




Saturday, September 18, 2010

අපූරු මිනිස්සු...........

අපිට විවිධාකාරයේ මිනිස්සු හමුවෙත්.අයෙක් කපටිය,තවෙකෙක් සොදුරුය,තවත් අයෙක් හිතට අල්ලන්නේම නෑත....
මටත් ලගදී මිනිස්සු ගොඩාක් හමුවින....මේ දවස් වල මම ඔවුන් අධ්යෙයනය කරමි....මිනිස්සු හුගාරයක් එක පාරටම හමුවෙන එකත් එක්තරා ආකාරයක අමුතුම අත්දෑකීමකි...

අද සිකුරාදා දිනයක් නිසාත්,හෙට කරන්නට කියා විශේශ වෑඩක් නෑති වීම නිසාත්....ඔවුන් ගෑන සටහනක් තෑබීම මට වාගේම ඔබටත් යම් කිසි ආකාරයක වෑදගත් කමක් තිබිය හෑකි නිසාත්, මේ සටහන තබමි.....

මූණු පොතේ (නන්නාදුනනා) යහලුවෙක්ව සිටි අයෙක් මට ලගදී දවසක හෑබෑහින් හමුවිය....මේ මූණු පොතේ ඉන්නා ඔබම දෑයි මගේ නම කියා ඔහු විමසීය....මට මහා ලොකු ලජ්ජාවක් දෑනින. මම මුණු පොතේ පින්තූර වල තරම් හෑබෑහින් රූමත් නෑතිවීම එසේ අසන්නට හේතු වූ බව මට හෑගින. ඔහු ඉන්පසුව මා සමග වෑඩි කතා බහක් කලේම නෑත. පින්තූර වලට වඩා ඔහු වෙනස් වූයේ ආඩම්බර කමින් පමනකි.එක අතකට ඉතින් ආඩම්බරකම පින්තූර වලින් පේන්නේ නෑති නිසා එහි අති වෑරෑද්දක්ද නෑත.

දමිල මිනිසෙක් වුවත් සුන්දර අයෙක්.ඒ තවත් මිනිසෙකි.ඔහුගේ බර දරා ගන්නට නොහෑකිව විශාල පුටු පවා කෑඩීයයි.ඒ තරම් ඔහු මහතය.විහිලු වලට ලක් නොවන්නට ඔහු කදිම උපක්රගම යොදා ගනියි.තමන්වම බයිට් කර ගෑනීම එක් ක්රරමයකි.අනුන්ව හිනස්සවා තමන් බයිට් වීමෙන් වෑලකීම තවත් ක්රදමයකි.

චිත්රයපටි වලට සන්ගීතය නිර්මානය කරන අයෙක්.....එය ඔහුගේ සිහිනයයි.ජීවිතයයි....ඒත් ඔහු ජීවත් වීම සදහා අන් රෑකියාවක් තෝරා ගෙන ඈත.සිහින තුල ජීවත් වන්නට ලන්කාවේ බෑරිය.

චෑට් කරන මූණට හමුවූවිට අහක බලාගෙන යන අමුතු මිනිසෙකි.චෑට් එකේ නම් බොහොම යාලුය.මූණට හමුවූවිට අහක බලාගෙන යයි. කම්පියුටර නිසා මිනිස්සුන්ට කතා කරන්නටත් අමතක වෙනවා යෑයි කියන්නේ ඕකටය.

ඉගනගන්නටම උපන්,ඉගනීම පරතෙරට දත් තවත් අයෙකි......ඉගනගත්තා හෑර අන් දෙයක් කර නෑත.ඉගනීම හෑර අන් දෙයක් දන්නේද නෑත.නමුත් ඔහුගේ ඈති වරදක්ද නෑත.මිනිස්සු විවිධාකාර වූ විනෝදාන්ශයන් කරති.ඉගනීම විනෝදාන්ශයක් කර ගෑනීම එක අතකින් වාසනාවන්තය....තවත් අතකින් අවාසනාවන්තය.....

සුන්දර කාන්තාවක්ද ලගදී මට හමුවිය...ජීවිතය ගෑන බරක් පතලක් නොගන්නා ඈය සිනහවෙන් කල් ගෙවයි.පවුලේ බඩපිස්සියකගේ ලක්ශන සියල්ලම ඈය සතුය.....

මේ සියලු මිනිසුන් මට පෙනෙන්නේ අපූරු ලෝකයන් මෙනි.”EVERY PERSON IS A DOOR TO A DIFFERENT WORLD”කියන කියමනේ ඈත්තක්ද ඈත.මම මේ මිනිසුන් හමුවීමේ සුන්දරත්වය විදිමි....

Saturday, September 4, 2010

උයනත පිපි මලක්....

ඔබේ උයනත,

මලක්වම පිපෙන්නට,
නෑඹුල් සුවද ගෙන....

සද දිය ගන් දිය මත වෑටෙන,
අදුරු සුන්දර රෑයක,
නුබේ සුරතින් නෙලෙන්නට,
පතන පෑතුමන් නොනිමෙත.....

නුබටත් වඩා නුබ ගෑන,
සිතන හදවත විඩාදෙත...

ඒත් ඒ උයනත,
තවත් මල් නොපිපේද.....

අනෙක් මල් බෝ සොදුරු වනු ඈතිද....
ඉරිගසා බෙදන්නේ කෙලෙසකද,
උයනත.....


තවත් මල් නොපිපෙන උයනක්?????
නොබිදෙනා හදවතක්......

රාම්ලාන් සද....

පල්ලියේ උස කොන්තය,

බදින්නට ඉනිමන් මා සතුව නෑත....
අතු රිකිලි ලා වෑඩුන ප්රේෑමයේ ගස,
විහිදි අතු උස මදි විය,
මක් කරන්නද මම.....

වෑසුනු සද වත,
බෝම රුව යෑයි සිතෙන...
නොදුටු රුව මනෑසින් මවමින,
සොදුරු සිතකට පෙම් බෑද....


දෑස පමනක් දුටුව...
මගෙ ලොවම ඒ දෙනෙත් තුල විය...

පෝදාට පිරෙන සදවත,
රාම්ලාන් දවසට නොපිරෙන..
නොපිරෙනා ඒ ඉතිරි අඩ,
ප්රේරමයේ මතකයෙන් පුරවමිය මම....



Thursday, September 2, 2010

ආසා.....

සිහින් මුදු උරුවමක්...



අසන්නට...


මෝසම් උදයක,


නිදිමත සීතල හගින්නට...


කහ පෑ හෙන්දිරික්කා මල් පොකුරු,


දකින්නට...


සිවිය ලූ ඈපල් සුවදක් විදින්නට.....