මම ලියන දෑ කියවන්න කැමති අය...

Tuesday, November 13, 2012

සීගිරි කාෂ්යප


කිඹිස්ස කියන්නෙ සීගිරියට අල්ලපු ගම.එදා වගේම අදටත් ඒක එහෙමයි.ඒත් මේ එදා වෙච්ච කතාවක්.එදා කියුවෙ අවුරුදු හතලිහකට විතර එපිට.


කාෂ්ඨෙට අව්ව පායලා තිබුනා. අක්කර පහකට කිට්ටුවෙච්ච ඉඩමක පත්තක්කා,කැකිරි ,බඩ ඉරිගු එහෙම ඕසෙට වැවිලා.වැවිලම නෙමෙයි වවලා. බැංකුවෙ මහත්තුරු දෙන්නෙක් අයිතිකාරකම් කියුව මේ වගාවට යාබදව තමයි  බැංකුව පිහිටලා තිබුනෙ.


බැංකුවටම හිටියෙ නිලධාරීන් දෙන්නයි.නමින් දැනගෙන හිටපු නැති මේ දෙන්නටම ගමේ මිනිස්සු ගෞරවයටත් එක්කලම කියුවෙ බැංකුවෙ මහත්තයා කියලා.ගමේ මිනිස්සුන්ගෙ හද ගැහෙන සද්දෙ ටක්කෙටම අදුරගෙන හිටපු බැංකුවෙ මහත්තුරු දෙන්නා හදිස්සි වැඩකට බැංකුවට ගොඩවුන ඕනම ගමේ මනුස්සයෙකුට හිත පතුලෙන්ම උදව් කලා. ඒ හින්දම ගමේ මිනිස්සුත් මේ මහත්තුරු දෙන්නා මුණට මුන ගැහෙන වෙලාවට ඔළුව පැත්තකට නමලා හිනාවෙන්නත් කරේ තිබුන ලේන්සුව අතට ගන්නත් පුරුදු වෙලා හිටියා.


ඒකාලෙ ලංකාවෙ විශේෂෙන්ම සීගිරියට කිට්ටුවෙච්ච ගම්බද පැති වල මිනිස්සුන්ට බැංකුවත් එක්ක ඒතරම් ගනුදෙනුවක් තිබුනෙ නැත්තෙ ඒ අය තමන්ගෙ එදා වේල වත්තෙපිටියෙන් සරි කරගත්තු හින්දමත් නෙමෙයි.හදිස්සියකට ගන්න කියලා ඉතුරු කරපු කාසි පෙට්ටගමක් අස්සෙ හංගලා තිබුනා මිසක බැංකුවේ දාන්න තුන් හිතකින්වත් හිතුවෙ නැති නිසයි ඒ.


බැංකුවෙ වැඩ කලාට මොකද මේ මහත්තුරු දෙන්නා සුද්දගෙ භාෂාව ඒ කියුවෙ ඉංග්‍රීසි භාෂාව කතාකරන්න එච්චරකට දැනගෙන හිටියෙ නෑ.ඉංග්‍රීසි  කියවන්න ලියන්න හොදට පුළුවන් වුනාට මොකද,කතාකරනකොට පොඩ්ඩක් විතර දිව පැටලෙනවා.ඒක ඉතින් බොහොම දෙනෙකුගෙ ස්වභාවෙනේ.විශේෂෙන්  ඉංග්‍රීසි භාෂාව මව්බස වෙච්චි සුදු මහත්තුරු නෝනලා එක්ක කතා කරනකොට ඕක කොහොමත් එහෙමයි.


මේ බැංකුවට වැඩිපුරම ආවෙගියෙ සුදු මහත්තුරුයි නෝනලයි.ඉතාලියෙන් ජර්මනියෙන් එහෙම ජෝඩු වැඩිපුර ආවා සීගිරිය දැකබලා ගන්න.ඉතාලියෙ ජර්මනියෙ මිනිස්සුත් තමන්ගෙ මව්බස මිසක වෙන භාෂාවල් දන්නෙ සෑහෙන්න අඩුවෙන්.ඉතින් භාෂා ප්‍රශ්නෙ මේ මහත්තුරුදෙන්නට වගේම එන සුදු මිනිස්සුන්ටත් සෑහෙන්න බලපෑවා. ඒ කාලෙ ගනන් හදන්න කැල්කියුලේටර් එහෙම තිබුනෙ නෑ.කොලේක ලියලා අපි ඉස්කෝලෙදි ගනන් හදන්න වගේ තමයි මේ මහත්තුරු දෙන්නත් බැංකුවෙ ගනන් හැදුවෙ.


ඔන්න එක දවසක් බැංකුවට ආවා ජර්මන් ජෝඩුවක්.සාමාන්‍ය විදිහටම මේ දෙන්නටත් වැඩිය ඉංග්‍රීසි බෑ.සුදු නෝනට හැබැයි ටිකක් විතර පුළුවන්.නෝනත් ටිකක ඇහැට කනට පේන විදිහකට හිටපු නිසා අපේ බැංකුවේ තරුණ මහත්තුරු දෙන්නත් හරිම කැමත්තෙන් මේ අයත් එක්ක කතා කලා.ඒ කාලෙ විදෙස් මුදල් අපේ ලංකාවෙ රුපියල් වලට හරවන කොට සුදු මිනිස්සුන්ට විතරක් "විදේශ විනිමය හිමිකම් සහතිකයක්" දෙන්න රජය නියම කරලා තිබුනා .ඒ කියන්නේ ඩොලර් එකක වටින කම රුපියල් 8 ශත 10 ක් වෙච්ච ඒ කාලෙ ඊට අමතරව 35%ක විතර වටින කමක් පිටරැටියන්ට දෙනවා.මම හිතන්නෙ ලංකාවෙ සංචාරක ව්‍යාපාරයට දෙන අනුබලයක් හැටියට.


මුලින් කියපු සුදු ජෝඩුව ආවෙත් ඩොලර් ලංකාවෙ රුපියල් වලට මාරුකරගන්න. මුදල් හුවමාරුවේ තිබුන සංකීර්ණ ගනනය කිරීම් නිසා සුදු නෝනටයි මහත්තයටයි බැංකුවේ ටික වෙලාවක් රැදෙන්නට සිද්ධ වුනා. මේ අතරෙ සුදු නෝනගෙ හිතගියා බැංකුවේ එල්ලලා තිබුන සීගිරියෙ රූප වලට.තකහනියක්ම ජර්මනියෙ ඉදලා ආවෙ ඉතින් සීගිරිය බලන්නනේ.බැංකුවේ මහත්තුරු දෙන්නත් සීගිරිය ගැන මේ වෙනකොට බොහොම දේ දන්නවා.මේ එක මහත්තයෙක් සීගිරිය  ගැන බොහොම දේවල් හොයා බලමින් හිටියෙ. ඒ නිසා ඉතින් මේ නෝනයි මහත්තයයි අහන් ප්‍රශ්න වලට උත්තර දුන්නෙ හරි කැමැත්තෙන්.


පින්තූර හැම එකක් ගැනම විස්තර දැනගත්ත මේ සුදු නෝනටයි මහත්තයටයි හරිම සතුටුයි.බැංකුවේ වත්තෙන් කඩා ගත්ත පත්තක්කා ගෙඩියක රස බලපු නෝනයි මහත්තයයි ඩොලර් වලින් පත්තක්කා වල රසයට ගෙවන්න හැදුවට මොකද අපේ මහත්තුරු දෙන්නා ඒ සල්ලි ඉතාම කරුණාවෙන් ප්‍රතික්ෂේප කලා.


සල්ලි නොගෙන ලංකාවෙන් ලබා දුන්න පලවෙනි දේගැන සතුටින් සුදු නෝනගෙ මූනෙ හිනාකටක් පිපුනා.


"තැන්ක් යූ වෙරිමච් (බොහොම ස්තුතියි )" සුදු නෝනා කියුවා.


"ෂැල් වී ටේක් අ පොටෝ ග්‍රාෆ්(අපි පින්තූරයක් ගමුද?)"ඒ ආරාධනාවත් සුදු නෝනාගෙන්මයි


"ඉයස් ඉයස් වී ආර් ඕ.කේ(හරි හරි ගම්මු )"අපේ මහත්තුරු දෙන්නත් පැනපු ගමන් කියුවා.


වත්තෙ වවලා තිබුන සෝගම් පදුරක් ඉස්සරහා දැන් අපේ මහත්තුරු දෙන්නයි, සුදු නෝනයි මහත්තයයි පේලියට හිටගෙන ඉන්නවා.සුදු ජෝඩුවගෙ රියදුරා පිංතූරෙත් ගත්තා.


කට්ටියගෙ සූදානම දැන් ඉතින් වෙන්වෙලා යන්නයි.හතරදෙනාටම බොහොම සතුටුයි.ජෝඩුව කාර් එකටත් ගොඩ වුනා.හදිස්සියෙම කාර් එකේ දොර ඇරපු සුදු නෝනා.


"නේම් ප්ලීස්(නම කියනවද? )"කියලා ඇහුවා.


මේ අහන්නේ රජ්ජුරුවොන්ගෙ නම වෙන්න ඇති කියලා හිතපු බැංකුවේ මහත්තයා


"කාෂ්‍යප" කියුවා.


"ඉනිශියල්ස් ප්ලීස්(මුල අකුරු මොනවද?)" ආයෙමත් සුදු නෝනා ඇහුවා.


ඇත්තම කියනවා නම් කාෂ්‍යප රජ්ජුරුවොන්ගේ නමේ මුල අකුරු මේ දෙන්නා දැනගෙන හිටියෙ නෑ.ඒත් තැනට සුදුසු නුවණ යොදවලා එක බැංකුවේ මහත්තයෙක්


"පී.ජී"කියලා කියුවා.ඒ මේ මහත්තයාගෙ නමේ මුල අකුරු කියලා දැනගෙන හිටියෙ මහත්තුරු දෙන්නා විතරමයි.


සියල්ල සාමකාමී විදිහට අවසන් වෙලා සුදු ජෝඩුව යන්න ගියා.සති දෙකකට විතර පස්සෙ කිඹිස්ස ගමේ ලියුම් බෙදන පියුම් මහත්තයා බැංකුවට එනවා.


"කවදද මහත්තයෝ කාෂ්‍යප රජ්ජුරුවෝ බැංකුවට  වැඩට ආවේ?"පියුම් මහත්තයා එහෙම අහලා ලියමනක් පී.ජී මහත්තයාගේ අතට දීලා ගියා.


බැංකුවේ මහත්තයා ලියමන කඩලා බැලුවා.බොහොම හැඩ ඇති ඉලන්දාරි දෙන්නක් සෝගම් පදුරක් ඉස්සරහා සුදු ජෝඩුවක් එක්ක ඉන්න පින්තූරෙ."ඔබට බොහොම ස්තුතියි"පින්තූරෙ පිටිපස්සෙ එහෙම ලියලා අත්සන් කරලා තිබුනා.


ලියමනේ ලිපිනෙ බැලුවෙ පියුම් මල්ලි කියපු හතර බීරි කතාව ගැන හිතමින්මයි.


ලියුම් කවරෙ මෙහෙම ලියලා තිබුනා.


වෙත :-පී.ජී කාෂ්‍යප


        .......බැංකුව


        කිඹිස්ස.

Saturday, November 10, 2012

"අම්මා" ඒ හරි බර වචනයකි....

ඉත්තෑ පැටියෙක්
අන්නාසි ගැටයක වෙස්ගෙන
මගෙ බඩතුරේ සිට
ඉසියුම්ව කටු අනියි...


හිත හීනියට කොනිත්තා ගමි
"අම්මා"
ඒ හරි බර වචනයකි....


මම ඒ කවිය ලියුවෙ මෙහෙම වෙන්න කලින්.දැන් මෙහෙම වෙලා.මම හිතුවා මෙහෙම වෙයි කියලා.ඇත්තටම අපි දෙන්නට එහෙම නොකර ඉන්න තිබුනා.එහෙම නොකලා නම් මෙහෙම වෙන්නෙ නෑ.එහෙම කරත් අරම නොකරා නම් ඒත් මෙහෙම වෙන්නෙ නෑ.


මට දුකයි.හැබැයි තරහ නෑ.සතුටුයි.


එයාට මම ආදරේ නැතුව නෙමෙයි.ඒත් එයා එහෙම නෑ.මම කියුවෙ අරයා වගේ නෑ.ඉතින් මම කැමතියි මෙහෙම වෙච්ච එකට.අරයා ඉත්තෑ පැටියාගේ අයිතිකාරයා වෙච්ච එකට.

 

එහෙම හැමෝටම වෙන්න බෑ.ඉත්තෑ පැටියෙක්ගෙ අයිතිකාරයා වෙන එකත් එච්චර ලේසි නෑ.ඇයි ඉතින් කටු ඇනෙනවනෙ.හාවෙක්ගෙ අයිතිකාරයෙක් වෙන්න පුළුවන්.හැබැයි ඉතින් උන් උන්නත් එකයි මලත් එකයි...හිටියත් එකයි නැතත් එකයි.උන්නද මලාද කියලා කවුරුවත් දන්නෙ නෑ.ඒත් ඉත්තෑ පැටව්.දැම්ම ඉදන්ම අනිනවා කටු වලින්.බඩටයි හිතටයි දෙකටම.


මම මේ හීනියට බඩට අනින ඇනිල්ලට තියෙන අමනාපෙකට හෙම කියනවා නෙමෙයි ඉත්තෑ පැටියෝ.උඹේ ඔය සුකුරුත්තන් රිද්දිල්ලට මම කැමතියි.උඹත් අරයා වගේමයි.ඌත් ඔහොමමයි.හිතට රිද්දන රිද්දිල්ල ගතට රිද්දන රිද්දිල්ලට වැඩිය දැනෙනවා මයෙ ඉත්තෑවො...උඹත් අරයා වගේ වෙන්ටද කැමති?එහෙම වෙන්න එපායැ කියලා උඹ කියයි.නැතුව ඉතින් 'එයා' වගෙ වෙන්ටයැ?


මම උඹට ආලෙ නොකරනවා හෙම නෙමෙයි.ඒ උනත් ඉතින් හෙට උදෑහැනක්කෙම අන්නාසි ගැට හොයන්නට එපැයි.නෙල්ලිවල ඇඹුලට මනාප නොවී අන්නාසි ඇඹුලට මනාප වෙන්ට උඹ මට මොකට නියම කොලාද මන්දා...


එක්කො මෙහෙමත් පුලුවන්, උඹ ඉත්තෑ පැටියෙක් නොහී හා පැටියෙක් කියලා හන්ගලා තියාගන්නට පුළුවන්.එතකොට එයත් මනාපයි.කොහොමටත් බැරි වැඩක් ඇහැකියි කියලා ඔප්පු වෙනවා නොවැ එතකොට.


උඹ කොහොමෙයි කැමති.ඉත්තෑවෙක් වෙනවටෙයි?එහෙමත් නැත්නම් හා පැටියෙක් වෙලා හා හූ නැතුව ඉන්ටෙයි?


උඹ හා පැටියෙක් වෙන්ට මනාප නම් ඉතින් මට අන්නාසි වලට තියෙන මනාපෙ අත ඇරලා නෙල්ලි වලට මනාප වෙන්ට ඇහැකි.


ඔන්න ඔහෙ හා පැටියෙක් වෙයන් බන්....


දෙහි..

ඔබ පෝර උරයක
පිරවූ වැලි අතර
සැගවූ ඇඹුලැති
දෙහි සොයනයුරු
මම දකිමි
කවුලුවෙන් මෙපිට සිට
පැණි රසැති
ඔබ සොයමි...

Friday, November 9, 2012

Wednesday, November 7, 2012

ෆලූඩා රස වැස්ස...

 

 

මට කාලෙකට පස්සෙ කතාවක් ලියන්න හිතුනා. මම සුපුරුදු විදිහට වැඩ ඇරිලා ඇවිල්ලා දෙන්නෙකුට කෑම හදලා.තව වැඩ ඇරිලා ආපු කෙනෙකුගේ සහය ඇතුව කෑම බාජන හෝදලා ටිකක් විතර මහන්සි වුන බිරිදකගේ චරිතය රගපාලා මට පස්සෙ වැඩ ඇරිලා ආපු මාත් එක්ක ජීවිතේම බෙදාගන්න පොරුන්දුවුන කෙනාගෙ ලැප්ටොප් එක ඉස්සරහා ඉදගත්තා. ජීවිතේ බෙදාගන්නවා නම් ඉතින් පොරොන්දුවුන විදිහට ලැප්ටොප් එකත් බෙදාගන්න ඕනනෙ.

මේ දවස්වල කවි ලියවෙන්නෙත් නෑ.කතන්දර ලියන්න උත්සාහ කරන්නෙත් නෑ.ජීවිතේ නිකන් අයිස් කැටයක් උඩට වැහිබින්දු වැටෙනවා වගේ ඔහේ දියවෙලා යනවා.උදේට බස් එකේ වැඩට යන්න හිතාගෙන නිදාගන්නවා.උදේ නැගිට්ටම කම්මැලි හිතෙනවා.රෝද තුනක් තියෙන වාහනේක ඩ්රයිවර් කෙනෙක් ඇවිත් ගුඩ් මෝනින් මිස් කියනවා.ඔපීසිය ලගට මාව ඇරලලා හෑව් අ ගුඩ් ඩේ මැඩම් කියලා ආපහු යනවා.

දවස පුරාම ඔපීසියක වැඩකරන උපාධිධාරණියකගෙ චරිතෙ රගපාලා හවසට ගෙදර එනවා.ඊට පස්සෙ බිරිදගෙ චරිතෙ.ඒක එච්චර අමාරු නෑ.හරිම ලේසියි.හරියට පැණිකජු අයිස්ක්රීම් කප් එකක් කනවා වගේ.සමහර වෙලාවට කාලා ඉවර වුනාම හෙම්බිරිස්සාව හැදෙන්න පුළුවන්.

මගේ ජීවිතේ බෙදාගන්න කෙනා ඇදට වෙලා කොටකලිසමක් ඇදගෙන නැෂනක් ජෝග්රොෆි බලනවා.හරිම අමුතුයි.ඒකෙ කවි පෙන්නන්නෙ නෑනෙ?අඩුතරමෙ චිත්රවත්...ඒත් නෑ.මොනව බලනවද මන්දා...පිස්සු නැත්නම් හොදයි.

මම හරිම කැමතියි මාව අනිත් අය දකින විදිහ දැන ගන්න.හුගක් අය එහෙම ඇගවීමක් වත් කරන්නෙ නෑ.ඒත් පුන්චිම කාලෙ මට හම්බුනා චිත්රයක්.මම මීට කලිනුත් කියලා ඇති සමහර වෙලාවට.පර්දාවකින් ඔලුව වහගත්ත ගෑනු ළමයෙක්ගෙ චිත්රයක්.ඒකෙ මම පූස් පැටියෙක් අතේ තියාගෙන ඉන්නෙ.ඒ චිත්රෙ ඇන්දෙ තාත්තගෙ යාලුවෙක්.එයා පස්සෙ හොදටම බීපු දවසක ඒ චිත්රෙ අර්ථය කියුවා. මම මේ ඉන්න විදිහ නෙමෙයිලු.මම හරිම රැඩිකල් ලු.මාව පර්දාවකින් වහලලු තියෙන්නෙ.කවදහරි අම්මගෙ අණසකින් මිදුන දවසක මගේ සැබෑස්වරූපෙ පේනවලු.ඒත් ඒ රැඩිකල් කමට යටින් පූස් පැටියෙකුට හිතපතුලෙන්ම ආදරේ කරන්න පුලුවන් කරුණාවක් තියෙන හිතක් තියෙනවලු. මම ගැන කවුරුහරි කියපු නිවැරදිම අර්ථකතනය තමයි ඒ.

ඒත් අද හදිසියෙම මම ගැන ලියවුනු දෙවනි කවිය ලැබුනා.පලවෙනි කවිය මට මතක නෑ.ඒත් ඒ උපන්දින සුබ පැතුමක්.මේත් එච්චර ලොකු දිග කවියක් නෙමෙයි.ඒත් ඒ කවියක්.මම ගැන කවුරුහරි ලියපු.ඇත්තම කියනවා නම් කවි ලියන හැමෝම තමන් ගැන කවියක් ලියවෙනවට කැමතියි.මමත් කැමතියි.ඉතින් එච්චරයි.ඒක කවියක්.කවියක්...කවියක්...

මම දැන් ආයෙමත් අයිස් කැටයක් බවට පත්වෙනවා.දියකරන වැහි බින්දු?ඔව් තව ටිකකින් වැස්ස වැටෙයි.ඒත් ඒ මේලෝ රහක් නැති වතුර වැස්සක් නෙමෙයි.ෆ්ලූඩා වැස්සක්.එතකොට මම සතුටුදායක අයිස් කැටයක් වෙලා දියවෙලා යයි.

මගේ නොවන කවියක්

දසුනක්
මැවී...
සැඟවී ගිය
නිමේෂයේ...
මා නෙත්
විසිර ගියෙ
සැමතැන
මුහුණු පොතේ...
යළි දැන් පෙනේ
දසුනෙහි රුව
සිනහ මැවේ...

Thursday, November 1, 2012

රස සවිය සරසවිය(දිණමින බද්දර මල්ල )


 මේ මේ සතියෙ කතාව.සරසවියෙ මතක සටහන් සාගරයක් තරම් නම් මේ ඒ මතක සටහන් වලින් බින්දුවක් විතරයි.මම හිතන්නෙ මගේ ලිවීමේ හැකියාව මේ දවස් වල තියෙන හීතලට ගල් වෙලාද මන්දා.වැඩිය ලස්සන දේව්ල් ලියවෙන්නෙ නැත්තෙ...:)



http://www.dinamina.lk/epaper/art.asp?id=2012/11/02/pg28_0&pt=p&h=