මම ලියන දෑ කියවන්න කැමති අය...

Monday, July 16, 2012

සිගරට් අoකල්

 

 

දැන් පාර බොහොම කලබලය.තුන් රෝද රියවල් පෙරේරා මහතා පසුකර ඇදෙයි.මහත්තයාට පෙන්නන්නට බැරි ඒවායේ ඇතුලේ ඉන්නා ගැහැනු අමුතු සත්වයෙක් දිහා බලන්නාක් මෙන් තමන් දෙස බලන අයුරුය.ඒ  අය තම තමන් දෙස මුලින් බලාගත්තානම් අපූරු යයි ඔහුට සිතේ.රඹ කදන් වන් දෙකලවා අත් බෑගයකින් වසාගෙන තුන් රෝද රිය වල රැකියාවට ඇදෙන්නේ අදින ඇදුමින් පොදු වාහන වල ගමන් කල නොහැකි නිසා වන්නටත ඇත.ඒත් තමන් පසුකර යන ටිකට ඔවුන් තමා දිහා බලන්නේ මහ වැරැද්දක් කරන එකෙකු දෙස බලන්නාක් මෙනි.තමන්ගේ ඇස් වල ඇති පොල් කීර පෙනෙන්නේ නැතිවුන්ය ඒ.

විදුලි බල මණ්ඩලයේ වැඩ ආරම්බවන්නේ උදෑසන අටයි තිහටය.පෙරේරා මහත්තයා මාතර හාමිනේ දෙන බත්ගෙඩියත් අතේ ගෙනියන පුන්චි කළුපාට බෑගයට දමාගෙන ගෙදරින් එන්නේ පාන්දර හයටය.මාතර හාමිනේට ඒ නම ලැබුනේ මාතර ටවුමෙන් කැන්දාගෙන ආනිසාය.ඒගියා ගියාමය තිහගොඩ ගමටම සීමාවී සිටින ඇය මාතර යන්නේ බොහොම කලාතුරකිනි.හාමිනේත් දැන් තමන් වාගේම වයසට ගොස්ය.ඒ ඇත්තී පාන්දර ජාමේ නැගිටගෙන කරන යුද්ධය කරන්නට එපායයි පෙරේරා මහත්තයා කියුවේ වරක් දෙවරක් නොවේ.

ඒත් එතකොට ඇගේ මුහුණ ඇඹුල් වෙයි.

"ඔය ඉතින් කඩචෝරු කන්න නොවැ යන්නෙ.එයිට නරකද මම උයලා දෙන දෙයක් කෑවහම."

පෙරේරා මහත්තයා ආයෙමත් බත් එක ගෙන එන්නට හිත හදාගනියි.

තව විනාඩි තිහක් පසුවී හයයි තිහට පමණ ගෙදරින් ආවා  නම් හොදටෝම සෑහෙන බව පෙරේරා මහත්තයා දනී.ඒත් ඒ පැය බාගය තමන්ගේ පනස්වියක් වයසැති ජීවිතයේ අගනාම වටිනාම පැය බාගය බව දන්නේ පෙරේරා මහත්තයා පමණක්ය.

 ඇපලෝ රෝහල ගාවින් බස් එකෙන් බහින්නේ පෙරේරා මහත්තයාට රාහුල  හන්දියෙන් බැස විදුලිබල මණ්ඩලයට පැමිණීම ලෙහෙසියයි නොවැටහෙන බැවින් නොවේ.ඔහු ඇලවේල්ල පාරට කැමතිය.ඇලවේල්ල පාර නොමැතිව 'කුණු ඇල පාර' යයි කියනවා නම් වඩාත් කැමතිය.පෙරේරා මහත්තයා තරුණ කාලයේ ඒ පාරට කීවේ එහෙමය.

ඇලපාර දිගේ හෙමිහෙමින් ඇවිදගෙන එන පෙරේරා මහත්තයාට කොන්ක්‍රීට් කර ඇති ඇල පතුල පෙනේ.දැන් ඉතින් වතුර නම් පිරිසිදුය.ඒත් ස්වබාවිකත්වය ගිලිහිලා ඇති සෙයකි.කොන්ක්‍රීට් තට්ටුව මතුපිටින් ගලායන වතුරට මොනතරම් දේ හිතෙනවා ඇතිද?

ඉස්සර මේ පාරේ තිබුනේ ගස් වැල්ය.ගස් වැල් අතින් ඈත් කරමින් පාසල් යන නිල් පාට ටයි පටි පැලදි සුදු ගවුම් කාරියන් ඒ කාලේ බොහෝ සිටියහ.නමුත් දැන් උන් නැත.ඒ අය පාසල් යනවා ඇත්තේ වාහන වලින්ය.

නිල් පාට ටයිපටිවල කතාවේ සද්දය බෝඩිම් කාමරයට ඇහුනු කල ජනේලය දිහාට තමන්ගේ දෙපා ඇදුනු හැටි.ඒත් තවම ඒ අසලට පැමිණ නැත.ඇලපාර අතරමගදී අනාරක්ෂිත දුම්රිය මගක් හමුවෙයි.

දුවණිය දීග ගිය නිසා හිතේ බයක් නැත.ඒත් ඉතින් තමන් නැති කලෙක අර අසරණ ඇත්තී කුමක් කරන්නද?රේල්පාර විමසිලිමත්ව පසුකරන ඔහු ඇලපාරේ දෙවන අඩට පිවිසෙයි.

තාත්තා ගේ අතින් අල්ලාගෙන පාසලටයන තදකළුපාට කොණ්ඩ කරල් දෙක කළු පැහැති පීත්ත පටියකින් ගැටගැසූ කතාකෝච්චිය..ඒ කොයිතරම් නම් කාලයකට පෙරද.

"තාත්තෙ අර මොන ගහක්ද?"  කතාකෝච්චිය අසයි.


"අට්ටික්කා.."


"අර ඉන්න සත්තු මොනාද?"


"කෝදුරුවො පුතේ"

තාත්තාටත් කතාකර විසුමක් නැත.තමන් ඇයගේ කටහඩ ඇසුවේ ඒ තරම් ඈත අතීතයේය.දැන් මාතර හාමිනේ කැන්දගෙන ඇවිදිනුත් අවුරුදුම විසිපහක් ගතවෙලාය.කෝච්චි පෙට්ටිය දැන් කොහි ඇත්ද?කසාද බැදලානම් මුලින්ම ගියේ ඇමරිකාවටය.ඇමරිකාවේ මේ වගේ පාරවල් නැතිව ඇති බව පෙරේරා මහත්තයාට සිතුනි.

දැන් දැන් විදුලිබල මණ්ඩලය පෙනෙන මානයේය.එත් පළමුව කල යුත්තක් තිබේ.දකුණු පසට තිබුනු පුන්චිපාරට හැරුණු පෙරේරා මහත්තයා කළු පැහැති බෑග් මල්ලට අත යැවීය.

සිගරට්ටුවක් අතට සිරවී බෑග් මල්ලෙන් එලියට පැමිණියේය.වැට ඉනි දෙසට මුහුණලාසිටගෙන අහසට නැගෙන දුම් රොටු දෙස නෙත් යොමුකලේය.මාලිකා මේ පටුපාර දිගේපාසල් යයි.තමුන් බයිසිකලය අතින් තල්ලු කරගෙන ඈ ඉදිරියට එයි.

"ගුඩ් මෝර්නින්..."දවසම එකලු කල සුබ පැතුම ඇය අදත් පතන්නාක් මෙනි.

................

"වහාම සිගරට් බොන එක නවත්තන්න ඕනෙ.පෙනහළු නරක් වෙලා.නැවැත්තුවෙ නැත්නම් ආපහු එන්න වෙන්නේ පෙට්ටියෙන්..."


"අනේ මහත්තයෝ අපි දෙන්නට දෙන්නා විතරනෙ ඉන්නෙ.එක්කෙනෙක් මාරයා අරන් ගියොත් අනෙක් කෙනාටත් එහෙමම යන්නයි වෙන්නේ.මම ගැන හිතලවත් නොබී ඉන්න මහත්තයෝ..."

....................

නමුත් සිගරට් කොටයක් නොමැතිදාට සුදු ඇදුම ඇද මාලිකා එන්නේ නැත."ගුඩ් මෝනින්"කියන්නේද නැත.

තුන් රෝද රියක් ඈත එනු පෙනේ..ඇස් පාට කල නපුරු ගැහැණියක් නැවතත් තුන් රෝද රිය හිද තමන් දෙස බලනු ඇත.ආයෙත් මාලිකා එන්නේ නැත....

 

Sunday, July 15, 2012

රමණයට වඩා සුමිහිරිව....

එන්න අපි ඇවිදින්න යමු මල් අතර
ග්‍රෙගරි වැව තවම නිල්පාටට...
බෝට්ටු පදින්නට
දෙකකුල් වේදනා දෙන බව
සුරතල්ව පැමිණිලි කරන්නට....

අතැගිලි අතර...
ඇතැගිලි සුරතල් කරන්නට...
එන්න අපි මල් අතර ඇවිද යමු...

රමණයට වඩා සුමිහිරිව
ජීවිතය විදගනිමු...

Saturday, July 14, 2012

ලිoගිකත්වය ...



 මතක තියාගන්න.මම ලියන්නෙ මට හිතෙන දේ.ඒ ඔයාලට හිතෙන දේ නොවෙන්න පුළුවන්.

අපිට ලිoගිකත්වය කියුවම ඇති වෙන්නෙ මොනවගේ හැගීමක්ද?ඇත්තම කියනවා නම් අපි හුගක් දෙනෙකුගේ හිතට එන්නෙ කතා නොකල යුතු දෙයක් කියලා.ඇත්තටම එහෙමද?

අවoකව හිතන්න ඇත්තම කතාව ඒකද?...ඔව් අපේ රට තුල එහෙමයි.

මම කැමතියි උදාහරණ ඔස්සේ කතා කරන්න.අපි පුන්චි උදාහරණ කීපයක් ගමු.අපි නිවසක් තුල සැමියා හා බිරිද අතර හුවමාරුවන හාදුවකදි වුනත් බලනවා ජනේලෙ ඇරලද එහාගෙදරට පේනවාද යනවග.ඒ ඇවසිතා සපුරලා නැවත පැමිණෙන විට රාගයේ හා ආදරයේ උණුසුම පහව ගොස් අවසන්.

ගැහැණියක් සහ පිරිමියෙක් හාදුවක් දෙනබව වෙන අය දැකීම අවමානයක්ද?ඔව් ධර්මද්වීපය තුල.අපි සදාචාරයක් ඇතුව හැදුනු මිනිස්සු.එහෙම තමයි අපේ හිත්වලට කාවද්දලා තියෙන්නේ.ඒත් මම හිතනවා හාදුවක් හුවමාරු කිරීම හරිම සෞන්දර්යාත්මක විදීමක් කියලා.ඒත් අපේ රටේ ඔය දේ සිද්ධ වෙන්නේ බොහෝ විට යහන මතදි විතරයි.ලිoගික අත් දැකීමකට පෙර.කලබලෙන් හදිසියෙන්.

පෙර දවසක වාහන සෝදන ස්ථානයක (කලුබෝවිල )නැවතී ඉන්න වෙලාවක,අයිති කාරයා කියනවා මෙන්න මෙහෙම "මෙතෙන්ට එනවනෙ මහත්තයෝ වේස ගෑනියක් රෑ තිස්සෙ මෙතන.ප්‍රියස් වගේ වාහන වල ටයි දාගෙන එන මහත්තුරු තමයි ගෑනිව ගෙනියන්න.පුදුමත් හිතෙනවා මහත්තයෝ..."වෙලාව හවස පහට විතර කුඩයක් අරගෙන කළුපාට අපිරිසිදු ඇදුම් ඇදගත් ගෑණියක් එනවා කඩේ ලගට.

"අනේ මගේ කට..කියනකොටම ඔය එන්නෙ."

ගැහැනිය හරිම අපිරිසිදුයි.නාවර බැදුනු මුහුණක් සහිතව.මට පුදුම හිතුනා ඇත්තටම මේ වගේ ගැහැණියක් ගැන ධර්මද්වීපයේ පිරිමින්ගේ හැගීම් අවධිවීම පිලිබදව.

"මේ බස් හෝල්ට් එකක ඉදලා අනිත් එකට යනකොට ගෑනියෙක් යාළු කරගන්න පුළුවන් රටේ මහත්තයෝ...."

වාහන පිරිසිදු කරු ආයෙත් දොඩමළුව.මගේ සැමියා සමග.

මට හිතෙනවා මෙහෙම දෙයක්.ගණිකා වෘත්තිය නීතිගත කිරීම පිලිබදව.හිතනවා එය වැදගත් යයි කියලා.මට තේරෙනවා බුද්ධාගමේ අපේ තුන්වන සිල්පදය කැඩීමක්.ඒත් නීතිගත කලපමණින් එය කැඩෙන්නේ නැහැ.පිරිමි මුදල් ගෙවා ඔවුන් මිලදී ගත යුතුයි.සුරාමේරය ගැනත් සිල්පදයක් තිබෙනවා.ඒත් නීතිගත සුරාසැල් රට පුරා තිබෙනවා.හැමෝම බොන්නෙ නෑනෙ.තේරෙනවා නේද?තුන්වන සිල්පදය පිලිබද කාරනාවත එයම වෙනවා නම් පහසුයි.වටිනාකම් තිබිය යුත්තේ තමන් සතුවයි.තහනම් කරලා නවත්වන්න පොඩි ලමයි නෙමෙයි.

ජර්මනිය වගේ රටවල නීතිගත  ගණිකාවන් සිටිනවා.ඔවුන් ඇත්තටම සිත් අලවන සුලුයි.ලෙඩ රෝග නැති බවට සතියකට වරක් සහතික කරගත යුතුයි.අනවශ්‍ය ගැබ් ගැනීම් නැහැ.දරුවන් නිරපරාදේ උපදින්නේ නැහැ.බිරිදට ලෙඩ බෝවෙන්නේ නැහැ.

එවිට ප්‍රාදේශීය සබාපති වරුන්ට අවුරුදු දහහතරේ දරුවන් දූෂණය කිරීමට ඇවැසි වන්නේ නැහැ.

දැකලා තියෙනවද ඕපා දූප වෙබ් අඩවි වල යට තියෙන අදහස් දැක්වීම්.ඔවුන් ඉතාමත් තදබල මානසික අසහනයකින් සහ ලිoගික පීඩාවකින් පෙලෙනවා.

තහනම් දේට ආකර්ෂණය වැඩියි.මිනිස් ස්වබාවය ඒකයි.


කළු කූඹිච්චිගේ සාප්පු සවාරිය




කූඹිච්චිට  සාප්පු යන්න ඕන කියලා හිතුනෙ හදිස්සියෙම.ඊයෙ පඩි දවස නොවුනට ගෙදර නෝනා වටලප්පම් හදද්දි වැටුන පැණි ටිකක් විකුනලා සල්ලි ගොඩක් හම්බ කරගන්න කූඹිච්චිට පුළුවන් උනා.දැන් සාප්පු යන්න පුළුවන්.අනිත් අයට මේ දවස්වල සාගතේ.

කූඹි හරි කඩිසරයි කියලා කියුවට දැන් ඉන්න කූඹි එහෙමම නෑ.හරි කම්මැලියි...

"පායනා කාලෙදී රෑ දවල් මහන්සිවි..."ගෙදර බබාගෙ සින්දුව ඇහුනෙ අද උදේ .

කූඹිච්චිට හරි හිනා....නියම විහිළුව.....

"ඔයාකාරෙන් මහන්සි වෙලා වැඩ කරනවා නම් වැස්ස කාලෙට සගතේ ඉන්න වෙනවය.අනික ඉතින් ඔච්චර රැස් කරල කෑම තියාගන්නෙ ඔලුව උඩද?අපිට තියෙනවයැ ෆ්‍රිජ්.එක අතකට මිනිස්සු හරිම මෝඩයි.කවියක් ලියුවත් පොඩ්ඩක් මොලේ කල්පනා කරල ලියන්න එපයි.මහ ලොකුවට කියන්නෙ නම්වැඩියෙන්ම මොලේ තියෙන්නෙ එයාලට කියලා....."කූඹිච්චි තනියම කියෝනවා.

කූඹිච්චි සෑහෙන්න කලුයි.තෙල් කූඹි,දිමි එහෙම හරි පාටට පෙනුමට හිටිනිසා ඒවගේ වෙන්න හිතාගෙන කූබිච්චි ෆෙයානස් ක්‍රීම් පාවිච්චි කරනවා.හස්බන්ඩ් කියන්නෙ නම් ඒ වර්ගෙ හැටි කලුපාට අරින්න බෑ කියලා.ඒත් ඉතින් උත්සාහ කරලා බැලුවට මක්වෙනවය.

කොහොමින් කොහොමින් හරි සාගතේට පින්සිද්ධ වෙන්න පැණි බින්දු හතරහ මාරට කූඹිකාසි දහදාස් ගනනක්ම ලැබුනා.

කූඹිච්චිට ඕන වෙලා තිබුනෙ ලස්සන ගවුමක් ගන්න."කූඹි ෆැෂන්" සාප්පුවෙ එක ගවුමක්ම කාසි පන්දහක් විතර වෙන නිසා කූඹිච්චි ගියේ "බජට් ෆ්‍රොක්ස්" සාප්පුවට.සාප්පුව පාලුයි කට්ටිය නෑ.අතරමගදි හම්බුන එහා ගෙදර මිසිස් කූඹිසේකරට කියුවෙත් සීනි ඇටයක් ගේන්න යනවා කියලා.හාද්දක් එහෙම දීලා මිසිස් කූඹිසේකර යන්න ගියා.

 

තව අය හාදු දෙන්න ආවත් කුඹිච්චි අයින් වෙලාම ගියා.ඒ හින්දා ඒ අයට හාදු දෙන්න උනේ නෑ."ජම්බු වාරෙ පටන් අරන්".කූඹිච්චියො කියවනවා කූඹිච්චිට ඇහුනා.ජම්බු වාරෙ හුගක් අය කසාද බදින්නෙ කුලියට ජම්බු ගෙඩිඇතුලෙ පදින්චි වෙන්න පුළුවන් නිසා.ඒත් හරිම අවදානම්.ජීවිතේ අවසන් වෙන්නෙ මනුස්ස බඩකින්ද,කුරුලු බඩකින්ද කියලා හිතාගන්න බෑ.දැන් ඉතින් කූඹිච්චි කසාද බැදලනෙ.කූඹියට ගෙයක් දොරක් තියෙනවද හොයලා බලලා තමයි කූඹිච්චි කැමති උනේ.  ඒ නිසා දෙයියනේ කියලා ලේසියෙන් ජීවත් වෙනවා.

කූඹිච්චි ලස්සනයි කියලා හිතපු ඇදුම් පහක් විතර අරගෙන ඇදුම් ගුලට ගියා.ඇදුම් ගුල් කියන්නෙ පුන්චි පුන්චි කාමර.ඒවයෙ ඉදන් ඇදුම් ඇදලා බලන්න පුලුවන්.පහෙන් හතරක්ම කූඹිච්චිගෙ හොදට පරිස්සම් කරගෙන් ඉන්න ඇගට ගැලපුනා.හරිම ලස්සනයි.ඉතින් කූඹිච්චිට මේ ඇදුම් හතරම ඕන වුනා.හැබැයි සල්ලි නෑ.එක ඇදුමක් ටැග් එක කඩලා බෑග් එක ඇතුලට දා ගත්තා හරිම පරිස්සමෙන්.

බිලට ඊයෙ හොයා ගත්ත කූඹි කාසි දහදාහම ගිහින්.පුන්චි දුකක් හිතට ඇවිත් කූඹිච්චි සාප්පුවෙ දොර දිහාට ගියා.

 

බීප්...බීප්...

හොරේ අහුවුන පාටයි..ඒත් කූඹිච්චි ටැග් එක කැඩුවනෙ...

 

කෝකටත් කියලා, කූඹිච්චි පණ එපා කියලා දුවන්න පටන් ගත්තා.හුගක් දුර දුවලා තමයි පස්ස බැලුවෙ.ආරක්ෂකයෙක් එනවද දන්නෙත් නෑනෙ සාප්පුවෙ කෙනෙක්.ඒත් කූඹිච්චිට පෙනුනෙ දුමක් විතරයි.මහා දුමාරයක්.කොහොමටත් තමන් බේරුනානෙ කියලා කූඹිච්චිට හිතුනා.වුනේ මොකක්ද කියලා බලන්නෙ නැතුව කූඹි ගුලටම දිව්වා. 

 

.....................

"මේ කූඹි වාහිනියයි.රාත්‍රී අට පුවත් ප්‍රකාශය..මම ලිලී කූඹිච්චි

අද උදෑසන සිදුවු කූඹි නාශක ප්‍රහාරයකින් 'බජට් ෆ්‍රොක්ස්'ආයතනය සම්පූර්ණයෙන් විනාසයි.ආරක්ෂක සෙබලා පමණක් නිරුපද්‍රිතය.එම අවස්ථාවේදී ඔහු ඇදුම් සොරකම් කර පලායන කූඹිච්චියක් පසුපස හබායමින් සිට ඇත.

 

මෙය සදහා සැකකාර කාන්තාව වන ගෙදර අයිතිකාර නෝනා ලබන විසිපස් වන දින තෙක් රිමාන්ඩ් බාරයේ තැබීමට කූඹි උසාවිය නියෝග කරයි.

මෙවැනි ක්‍රියාත්මක කල නොහැකි තීන්දු ලබාදීම පිලිබද අපි කූඹි උසාවියට අපේ අමනාපය පල කර සිටිමු.

ඊයේ සවස ගෙදර නෝනා මහත්මියට වැටුප් ලැබී තිබේ.මෙය නියමිත දිනට පෙර සිදුවූ ගෙවීමක් නිසා  නිසා ඔබට අනතුරු ඇගවිය  නොහැකි විය."

.............................




මා ගැන ඔබ ගැයූ ගී...

මගේ කවිය මට දෙන්න
ඔබ ගීතයක් කොට නොගයන්න...

එක්වසැති බිලිදෙක්ව මියගිය
අප අතර ඉපැදුනු ප්‍රේමය....

තනුව කොට
ගී ගයන  ...
පෙම්වත....

නුඹ මා නොහදුනයි....


මා ජීවිතය අකුරු කරනට නොතනන්න...
මගෙ කවිය මට දෙන්න...     

 

     


නාදලු තොල්....

 

 

සරසවිය මල් පාරක් රහිත වූවකි.පාර පුරා මල් ඉසින්නට මල් ගස් තිබුනේ නැත.ඉදහිට මග අවාරෙට සිටගෙන සිටි නාගසක් නාමල් පුබුදුවා තිබිනි.මල් තියෙනවා යයි කියන්නට ඒ ඇතිය.නා ගස සතුව සදාකල් හිත තුල සගවාන සිටි දුකක් තිබිණි.ඒ නා දලු පාට තොල් ඇති යුවතියන් නැති බවය.නා ගස් සෙවනෙහි පෙම් කරන්නට නැවතුනු යුවල එකින් එක නාගස පරීක්ෂණයට බදුන් කලද නාදළු පාට තොල් ඇති ලදක් සොයාගත නොහැකි විය.

"මේ ගහේ කොල මූණට එනවා..."පෙම්වතියන් මුමුනනු ඇසේ.ඒ නාගස මුහුණටම එබෙමින් දෙතොල් පරීක්ෂා කරන අයුරුය.

ලතා දේශන සදහා එන්නේ අන්තිම මොහොතේය.කොහොමටත් මහාචාර්යතුමා ඇවිදින් පැය බාගෙකට පමණ පසුවය.ලතා යනු ලතාගේ සැබෑ නම නොවන අතර සැබෑනම බහුතරයකට අමතකය.නැලවිල්ලේ පැද්දෙමින් සරසවිය සිපගන්නා ලතාගේ දෙපා හදිස්සියකට වත් ඉක්මන් නොවේ.ඇගේ ලෙලෙනා නිතඹ මත ඇලවුනු නෙත් ඈ පසුපසින් දේශන ශාලාව තෙක් දිවෙයි.

ලතාගේ දෙතොල් නාදළු වලට යන්තමින් සමකරන්නට හැකි යැයි නාගස සිතූමුත්.හරියටම ගැලපෙන්නේ නැතැයි යලිත් සිතුවේය.ලා රෝස සුදුමැලි පාටක් ස්වබාව ධර්මයා විසින් ඇගේ දෙතොල මත අලවා තිබින.බොහෝ සරසවි යුවතියන් මෙන් ඒ උඩින් පාට තවරන්නට ලතා සිතුවේ නැත.

.....

ලතාට ඉහල බැච් එකේ අයියලා දුන් නමය ලතා.

"ලතා....ලතා...ලතා.."සින්දුවක තාලයට මුමුණනු ලතාට ඇසුනේ වරක් දෙවරක් නොවේ.

සරසවියේ සුලලිත පෙම ගැන ලියවුනු කතන්දර ඇගේ සිතේ මල් නොපිපුවා නොවේ.නමුත් නෑසූකන්ව නොදැකූ ඇස්ව සිටින්නට ඇය පුරුදු වූයේ සිය සිත තුල අම්මා පිලිබදව වූ දුක නිසාය.

තමන්ට උගන්වන්නට ඇය නොවිදිනා දුක් වින්දාය.උදේ පාන්දර චීත්තයක් හැට්ටයක් ඇද තේ දළු නෙලන්නට යන ඇය.ආපසු එන්නේ සවස් ජාමයේය.වතු දෙකක පමණ දිනකට දළු කැඩීමට ඇය පුරුදුව සිටියේ තමන්ටත් අක්කාටත් හරිහමන් විදියට උගන්වන්නට බව ලතා දැන සිටියාය.අරුමය කියන්නේ නාගස මේ බව දැන නොසිටීමය.නාගස දන්නේ රෝසපාට තොල් ගැන පමණය.යුවතියගේ සිත් සතන් තුල ඇති දුක නාගස නොදැන සිටියා මෙන්ම දැනගන්නට උවමනාවක් තිබුනේද නැත.

ලතා කල එලියකට නොඇන්දාය.කන පාට ඇදුම් නිසා ඇයව කැපී පෙනුනේ නැත.සරසවිය යනු ඉගන ගන්නටම පමණක් පැමිනෙන තැනක් නොවේ.මේ බව පසක් කල යුවතියන් විවිධ වර්ණ හැඩතල සිරුරට ගලපා ඇන්දෝය.ඔවුන්ගේ කැපීපෙනෙන සිරුරේ හැඩතල පිරිමි නෙත් ආකර්ෂනය කලෝය.නාගසේ නෙත් හැර.නාගස තවමත් රෝසපැහැ දෙතොලක් ගැන වදවෙමින් සිටියේය.

......

"සති අන්තෙ ගෙදර යන්නෙ නැද්ද?"

"අම්මා මොනවද කරන්නෙ?"

"තාත්තා මොනවද කරන්නෙ?"

"ඔයාගෙ ගම කොහෙද?"

මේ වචන ගැහැනියක් තවත් ගැහැනියකගෙන් අසන්නේ නම් ඒ කම්මැලිකම ගෙවාගන්නටය.එහෙත් පිරිමියෙක් සහ ගැහැනියක් අතර සන්නිවේදනය වන මෙම වචන සමහර විටක අනාගත කාලීන පෙමකට ඉගි ගෙනෙයි.ඉදින් ලතා සමග මේ වචන දෙඩූ අයත් සිටියහ.ඒත් ලතා දුන් උත්තර ඔවුන් උත්තේජනය කල දෑනොවුනි.ප්‍රේමයේ බිජු වපුල තැන් වලම වියලුනි.

ලතාගේ අධ්‍යාපන කටයුතු හැකි තරම් හොදින් කරන්නට ඇය වෙහෙසුනාය.දිවා රෑ නොබලා උගත්තාය.ඇයටද සිහින හා අරමුණු තිබින.ඒවා ඒතරම් දුර ගිය දෑ නොවුනි.පළමු පන්තියේ සම්මානයක් මෙන් ඉතා සරල ,ලගින්ම පෙනෙන දෙයක් ගැන ඈ සිහින මැව්වාය.

.....

නිතින්දර බණ්ඩාර ලෙහෙසියෙන් උසස් සාමාර්ථ ලබා නොදෙයි.ඔහුට ඇවැසිම උත්තරය ලබා දුන්නොත් පමණක්ය ඔහු ලකුණු ලබා දෙන්නේ.ඇත්තටම නම් එය අපහසු කාරියකි.අනිත් අයගේ සිත් කියවීම.නිතින්දර මහාචාර්යතුමා අනෙක් ඇදුරන් මෙන් සවස පහට සේවය හමාර නොකරන බව සිසුහු දැන සිටියෝය.උවමනා ඕනෑම වෙලාවක ඔහුගෙන් ප්‍රශ්න විචාරීමටත් පිලිතුරු ලබාගැනීමටත් හැකියාව තිබිණ.  රාත්‍රී කුප්පි අතරෙහි මතුවන ප්‍රශ්න වලටද ඔහු පිලිතුරු බැන්දේ කැමත්තෙනි.

 

එහෙත් ළමුන්ට නිවැරදි අධ්‍යාපනයක් ලබාදෙන්නට උත්සාහ ගන්නා මෙවැනි ඇදුරන් විබාග වලදී බාවිතා කරන්නේ ඉතාමත් තද ක්‍රියාමාර්ගය.නිතින්දර බණ්ඩාර වැටුනේද ඒ ගණයටය.ඔහුගේ විෂයයට 'බී'සාමාර්තයක් ගන්නේද ඉතාමත් දක්ෂයෙකි.
 

හතර වන වසර නිබන්ධනය සදහා "කාන්තාව සහ ගෝලීයකරනය" මාතෘකාව තෝරාගත්තේ ලතා විසිනි.බණ්ඩාර සර් ගේ කැමැත්ත සහිතවය.නිබන්ධනය සදහා බාරකාර ඇදුරු වශයෙන් නිතින්දරව තෝරාගත්තේ ලතා පමණකි.හේතුව 'නොදනී'.නොදනී යනු,මේ සදහා ලතා විසිස්න් නිතින්දර ඇදුරුව තෝරාගැනීමට හේතුව කතාකරුමෙන්ම ලතාද නිශ්චිතව නොදන්නා බවය.හේතු නොදන්නා තීරණ අප හැමෝම ජීවිතේ මොනයම් අවධියක හෝ ගෙන ඇත්තෙමු.

..................

"ඔය අත්දැකීම ලබන්න නම් ඇත්තටම වැලිකඩ යන්න ඕනෙ.හිරකාරියෝ ලග උවමනා තරමට කතන්දර තියෙනවා."නිතින්දර මෙසේ කීවේ ලතා විසින් අසන ලද පැණයකටය.

"සර් මේ ගැන ගණිකා වෘත්තියේ යෙදුන කෙනෙක්ගෙන්ම අහන්න ඕනේ..."ඒ ලතා ගේ පැනය විය.

අම්මා නම් කියන්නේ 'වේස ගෑණු කියාය.'කිසිපදනමක් නැති නමක් බව ලතාට සිතින."එහෙනම් උඹ කිරිදීලා නලවපන්"ඒ බව අම්මාට කියුවානම් පිළිතුර වනු ඇත්තේ මෙයය...

නාගස ඇත්තටම ගණිකාවන් ගැන නොදැන සිටියා වන්නට හැක.නීත්‍යානුකූල ගණිකාවන් සරසවි බිමට නොපැමිනි බැවින.නමුත් වාසිතකා සිසුන් දෙතුන්දෙනාට පෙම්වතියන් වුන සිසුවියන් නොසිටියේ නොවේ.නාගසට රැකියාව වැදගත් නැත.තොල් නාදළු වලට සම නම් ඇවැසි වන්නේ එපමණය.

 

"මම හෙට ඇපොයින්මන්ට් එකක් ගත්තා.යමු.මාත් එක්ක වාහනේ යන්න ඇහැකි."

සර් තනියම යන්න මම බස් ඒකේ එන්නම් යැයි කියන්නට දිව නොනැමුණි.

ලතා සිය ජීවිතයේ මෝටර් රථයකින් ගමන් යන පස්වන අවස්ථාවය මේ...

.........

 

කහපාට දෙදණ තෙක් දිග ගවුමට ලතාගේ ඇගේ හැඩතල මොනවට කැපී පෙණින.ගවුම පුරාවට දුඹුරු පැහැ පුන්චි මල් ඉහිරී තිබිණ.නිතින්දර සර්ගේ වයස අද නම් පොඩ්ඩක් වත් පේන්නේ නැතැයි ලතා සිතුවාය.කලු කොටු කමිසයට ගැලපෙන්නට කලිසම ඇද තිබිණ.

 

වැලිකඩ සිට ආපිට පැමිණෙන අතර වාහනය නැවැත්වූයේ කහපාට මල් ගසක් යටය...

"අපි මොනව හරි බීලා යන්...."

"ලග කඩයක් නෑනෙ සර්..."
 

"කඩයක් තියෙන්නම ඕනෙ නෑ මොනවා හරි බොන්න..."

සර් වාහනෙන් බැස දුවගෙන එනවාත් තමන්ව කිටිකිටියේ සිරකොට සිපගන්නවාත්  ලතාට යන්තමින් මතකය.ඉන් පසුව මතක තමන් නිහඩවම පසුපස අසුනේ ඉදගෙන උන්බවය.තමන් උදිරිපස අසුනෙන් පසුපස අසුනට ගියේ කෙලෙස දැයි ඇයට අමතකය...

"මට නම් හිත හදා ගන්න පුළුවන් ඔයාට පුළුවන්ද කියලයි මට බය"...නිතින්දරගේ වචනය...

 

"කොහොමත් ඉතින් ඔයාට ෆස්ට් ක්ලාස් එකක් ලැබෙනවා.....ඔයාගේ තොල් හරි සිනිදුයි කෙල්ලෙ.ඒ මදිවට රෝස පාට... ඕන කොල්ලෙක් පිස්සු හැදෙනවා"

කොල්ලෙක්...නිතින්දර සර්......?????

...........

වාහනෙන් බැස ලතා සරසවි පාරේ දිවගියේ අසිහියෙන් මෙනි.බොහෝ දුරක් දිව ආපසු හති හලන්නට නැවතුනේ ඉබේමය.නාගස මුලය.නාගස කේඩෑරි වී ඇතැයි ලතාට සිතුනි."අනේ මට සමාවෙන්න අම්මේ..."ලතා ඉකිගසා හැඩුවාය.

නාගස හදිසියේ නින්දෙන් ඇහැ ඇරී  ලතා දෙස බැලුවේය.කෙල්ලගේ තොල් නාදලු වල පාටටම සමය.හදිසියේ සුදුමැලි දෙතොල් නාදු පැහැයම වූයේ කෙසේද?

හේතුව නොවැදගත්ය.නාදලු දෙතොල් හිමි කෙල්ලෙක් සිටී..සරසවිය තුලම.

නාගසේ හදිසියේ මල් පිපී ලතාව වසාගති.

.........................

 

 


Thursday, July 12, 2012

පොඩි ලේනි




ලේන කුලයේ

යුවතියක්...

 

පෙම්වතා හැරගියයි

රිදුන හිත

තද කරන්....

 

කම්බි වැටකට

ගෙල සිරකරන්

මිය ගොසින්...

 

අවසාන වතාවට,


තද කහපාට
අඹ පලුව
අතදරන්,


අත්තෙන් අත්තට පැනපු
පොඩි එකී
අතුරුදන්.... 

 

සොයා දෙන්නැයි පුවත
පත්තරේ කලුසුදුව
මුද්‍රිතව තවම ඇත
තේ බීපු මේසෙ උඩ....