මම ලියන දෑ කියවන්න කැමති අය...
Wednesday, July 11, 2012
වාට්ටු අoක 81
දැන් කන උඩින් මූද ගලන්නාක් මෙනි.මූද හයියෙන් කෑගසයි.ඒ මදිවාට පුන්චි බෝට්ටුවටත් ලුණු රස වතුර ගොඩවෙයි.අන්තිම පාරටත් දැල අදින්නට සිරිනිමල්ට සිතුනි.මාළුවෙක් හිටියොත් කාලා හරි මැරෙන්නට පුළුවන.දැල හරිම පහසුවෙන් බෝටුව තුලට ඇදගන්නට පුළුවන්විය.
"ඔයා මාව කන්නද යන්නෙ?"
"ඔයා කතාකරන්න දන්නෙ නැද්ද?"
"ඇයි අනේ ඔයා මට ඔහොම කතා කරන්නෙ"...මාළු කෑල්ල අඩන්නට පටන් ගත්තාය...මේ නම් කෙල්ලෙක්ම විය යුතුබව සිරිනිමල්ට සිතුණි.
සිරිනිමල් කිදුරු කුමාරිගේ අතින් අල්ලන් බෝට්ටුවෙන් බැස්සේය.සෝමෙ අක්කාත් මැගි අක්කාත් මූණට මුණ ගැසිනි.කෝල බැලුම් තමන් දෙසට එල්ල වීමෙන් සිරිනිමල්ට හිතුනේ කිදුරු කුමාරිව කාටවත් පේන්නේ නැති බවය.
කිදුරු කුමාරි හෙමින් කොනිත්තනවා දැනින...
"ඔය තමුන්ගෙ නින්දයන ඉන්ජෙක්ෂන් එක.."
හර්ද සoවාද - 2(පෙම්වතාගේ මගුල් පින්තූර)
දුක හිතුනද?
නෑ
ඇයි ?
ඒ එයා නෙමෙයි
එහෙනම්?
ඒ වෙන කව්ද...
වෙන කව්ද?
හ්ම්ම්..වෙන කව්ද
ඇයි?
වෙනස්...මම ආදරේ කල කෙනා නෙමයි
ඉරිසියා හිතුනද?
දුක හිතුනා
ඇයි?
ගෑනු ළමයා ගැන
ඇයි?
අතින් අල්ලන් හිටි විදිය වෙනස්..හරි පරීස්සමින්...මගේ අතින් අල්ලපු විදිය වෙනස්...
කොහොමද?
රළු බවට මිශ්රිත ආදරෙන්
තව?
මම වගේ නොවෙන කෙනෙකුට ආදරේ කරන්න බෑ එයාට
එහෙනම් කසාද බැන්දෙ?
කසාද බදින්නෙ ආදරේ කරන්නම නෙමෙයි.කසාද බැන්දා කියලා ආදරේ කරන්නෙ නෑ
කොහොමද කියන්නෙ?
උත්තරේ දන්නවා කියන්න අකමැතියි
මගුල් පින්තූර ලස්සනයිද?
ඒකෙ තිබුනෙ රෝසමල් වගේ හදපු නෙලුම් මල්.අපේ කසාදෙ ඇත්තම රෝසමල්.නෙලුම් මල් නෙලුම් මල් විදියට සිටිය යුතුයි.රෝස මල් නොවිය යුතුයි.
ඊට පස්සෙ?
පින්තූර දාලා තිබුනා.ගෑනු ළමයා, මගේ ආදරවන්තයගෙ පුන්චි කාලෙ.හරි හුරුබුහුටි කොලු පැටියෙක් ඒ කාලෙ.
පින්තූරවල විශේෂත්වය?
පින්තූර මුලින් ලැබුනෙ මට.ඒ වගේම මුලින් හුගක් දේවල් ලැබුනෙ...මුලින් ලැබෙන දේවල් වටිනවා..ඕනෑම දෙයක පලමු අවස්ථාව මතක තිබෙනවා.ජීවිත කාලය පුරාවටම...
ආදරය?
අපේ සම්බන්ධය අවසානයි කියලා අවසාන කල නොහැකි දෙයක්.හිත් සමග කරන ගනුදෙනු ජීවිතකාලය පුරාම පවතිනවා.ශරීරය සමග කරන ගනුදෙනු වෙනස්.විවාහය යනු ශරීරය සමග පමණක් කරන ගනුදෙනුවක් විය හැකියි.
තාමත්?
දැන් නෑ කියලා ලියන්න.
Tuesday, July 10, 2012
පත්තරකාරයාගේ කවි පිටුව...
ඉස්සර
ලොකු ලොකු කවි වලින්
කැබැලති එකතු කර
ලීව පොඩි කවි...
අනුන්ගේ වතුවලින්
හොරෙන් නෙළු ඵලවැලෙන්
නිර්මිත සලාදය
බොහෝ රසවිය...
පසු කලෙක,
මගෙම කවි ලීමි
නේක පලතුරු
මගේ සීමාව තුල
අස්වදිනු
සියැසින් දුටිමි...
දැන්
ලීව කවි
සේම
නොලී කවි
විකුණමි....
සිතින් වස විස ඉස
ඵලදාව වැඩිකොට
නියමිත දිනට
කවි පලකරමි...
දැන්
ජීවිතය
නීරසය...
ටිනීෂා ගේ යෝජිත මoගල්ලෙ...(කෙටිකතා)
කන්ද උඩට තමයි මුලින්ම ඉර පෑයුවෙ.වෙනදා වගේම.පුන්චි කාලෙ කන්ද උඩින් පායන ඉර කියලා ලොකු බෝලයක් කහපාටින් ඇදලා ඒක වටේට ඉරි ටිකක් ගහන්න උදේ පාන්දරම පුටුවකුයි මේසෙකුයි කන්ද ඉස්සරහා තියාගෙන අනික් කන්දෙ ඉදගෙන චිත්ර ඇදපු හැටි ටිනීෂාට මතක් වුනා.
එතකොටම කොහෙන්ද ඉදලා ආපු මී මැස්සෙක් ටිනීෂාගේ මූණට ඇන්නා.ඒ මීමැස්සා ඉන්න ඇත්තෙ තාත්තා හදන මී මැස්සො පෙට්ටියෙ කියලා ටිනීෂා හිතාගත්තා.ඒත් ඇත්තටම ඒ මීමැස්සා හිටියෙ ඒ පෙට්ටියෙමද කියලා ටිනීෂා දැනගෙන හිටියෙ නෑ.
අඩාගෙන අම්මා ලගට දුවපු හැටිත් අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම රතුලූනු ගෙඩියක් උරච්චි කරලා මූණ පුරාම ගාපු හැටිත් ටිනීෂට චිත්රපටියක් වගේ පෙනුනා.ඒත් අන්තිමට මීමැස්සගෙ දලේ හොයාගන්න බැරි වුන නිසා මීමැස්සා ඇනලා නෑ කියලා තමයි තාත්තා කියුවෙ.
ඒ එයාලා එදා ඉදලම හිතනහැටි.ටිනීෂා ඉකමනට කලබල වෙනවලු....
ලoකාවෙ වුනාට උඩරට පලාතෙ නොවෙන මී මැස්සෙක් ටිනීෂා බලන්න එන දවස අද.කොච්චර පැණි බීලා තියෙනවද කියලා හරියටම දන්නෙ නෑ.ඒත් බමරු පැණි තියෙන මල් වලට කැමති විත්තිය ටිනීෂා දන්නවා.පැණි බීලා නැත්නම් ඒ බමරෙක් වෙන්න බෑනෙ.වෙන මොකෙක් හරි සතෙක් වෙන්න ඕනෙ.බමරගෙ අම්මා කියුවෙ නම් මලක සුවදක්වත් දැනිලා නැති කතාවක්.සුවද නැති මල්ද දන්නෙ නෑ ඒ පැත්තෙ ඇත්තෙ.
..................................................................................
එකොලහට එනවයි කියපු බමරු සෙට් එක එනකොට දොලහත් පහු වුනා.බමරගෙ අම්මා ලේලි බලන්න යන නිසා සාරි දෙකක්ම මාරු කර කර ඇන්දයි කියලා තමයි බමරාම පස්සෙ කාලෙක කියුවෙ.ටිනීෂා ඇන්දෙ එක සාරියයි සාරියක් කියුවට ඒක ඔසරියක්.
ටිනීෂාව සාරියට හැඩට පේන්න ඇති කියලා ටිනීෂා හිතුවෙ තැඹිලි පාට කා කහ පාට හමට ගැලපෙනවා කියලා ටිනීෂාට හිතුන නිසා.වෙලාවට ඒ වෙනකොට මී මැසි පෙට්ටියක් ගෙදර තිබුනෙ නෑ.නැත්නම් මීමැස්සෙක් ඇවිත් මූනෙන්ම රොන්ගන්න ඉඩතිබුනා.
මනමාලයාට ඇල්ලුවෙ බිස්කටි.තාත්තා බුලත් අල්ලන්න කියුවට කොලඹ හතේ මිනිස්සු බුලත් කනවයැ.
මනමාලයා බිස්කට් ගත්දි බන්දේසිය යටින් ටිනීෂාගේ අත ඇල්ලුවෙ නෑ.ඉස්සර බුලත් ගත්ත අයනම් එහෙමයි. අමුත්තක් එක්ක කැමැත්තක් ටිනීෂාට දැනුනා.....
...............................................................................
කසාදෙ තිබුනෙ නුවර ලොකු හෝටලේක.. ඒවෙනෙකොටත් ටිනීෂා මනමාලයත් එක්ක කතාකරලා තිබුනෙ හරියටම වචන තූන්සිය පනස් අටයි.තාත්තලා ඔක්කොම ලෑස්ති කරලා තිබුන නිසා ටිනීෂට තිබුනෙ ලෑස්තිවෙලා යන්න විතරයි.ටිනීෂාට අන්දවන්න ආපු කෙනා රුපියල්ම සෑහෙන්න ගානක් ඉල්ලුවා.
පීනසට කිවිසුම් ඇර ඇර හිටපු ඒ මනුස්සයා කියුවෙ ඔයාලට නම් එක දවසය් අපි මේ වැඩේ හැමදාම කරන්න ඕනෙ කියලා.ඒත් ඉතින් ඔච්චර ගානක් දෙනවා නම් ටිනීෂා මුලුරෑම උනත් ඇහැ ඇරිලා ඉන්න බව ටිනීෂා කියුවෙ නැතුවට හිතුවා.
ටිනීෂා ලස්සනයි කියලා හැමෝම කියුවට ටිනීෂට විශේෂ ලස්සනක් පෙනුනෙ නෑ.වෙනදා අදින අත් කොට හැට්ටෙයි ඔසරියයි ඔයිට ලස්සන බවයි ටිනීෂට හිතුනෙ.
.......................................................................
හැට්ටෙ අත් දෙක හිර නිසා පෝරුව උඩදි දෑත නලල මත තියාගෙන වැදගෙන ඉන්නකොට අත්දෙකේ ඉහලට ලේ ගමනාගමනය අඩු ගතියක් එක්ක ඇගට අපහසු ගතියක් ටිනීෂාට දැනුනා.ඒ කියන්නෙ වෙව්ලනවා.නෑදෑ සනුහරේම මේකට කලබල වෙලා ටිනීෂාගෙන් වතුර දෙන්නත් හැදුවා."මොන විකාරද ..."ටිනීෂා නොරිස්සුමෙන් බැලුවා.
දෙවනි ගමනෙ රතුපාට ඇදුමනැතුව සුදුපාට රෙද්දක්ම ටිනීෂට ඇන්දුවෙ ඒක චාරිත්තරේ කියලා.චාරිත්තරේට යාර දෙකක්ම ඕනෙ මොකටද කියලයි ටිනීෂා කල්පනා කලේ.
.................................................................
එදා රෑ අර වචන තුන්සිය පනස් ගනන දෙදහස් අටසියයක් බවට පත්වුනා.මනමාලි වගේම මීමැස්සත් සතුටින් හිටියා.මධුසමයෙ පැණි තියෙන්නෙ මධුසමයට නියමිත රාජකාරියේ පමණක් නොවෙන බවත්,එකිනෙකා නිවැරදිව හදුනා ගැනීම තුලත් මධුරසය විදිය හැකි බව ටිනීෂාට තේරුනා.
"තාම නෑ බන් ...අපි උඹලා වගේ හදිස්සි නෑනෙ."මනමාලයා උදේ පාන්දරම මචන් කෙනෙක්ගෙන් ආපු ඇමතුමට උත්තර බැන්දා.
.....................
උදේ පාන්දරම රෙදි නැන්දා ආවා.එහෙමදෙයක් ටිනීෂා දැනගෙන හිටියෙ නෑ.දැනගෙන හිටියා.ඒත් ඒවා තිබුනෙ කතන්දර වල විතරයි කියලා හිතුවා...ටිනීෂගේ අම්මත් පිටිපස්සෙ හිටියා.බය ගතියක් මූනෙ තිබුනා.
"අම්මා"
ටිනීෂා සුපුරුදු සතුටෙන් කියුවා.මධුසමය අතර මැදදි වුනත් අම්මව දකින්නට ලැබීම ගැන ඕනෑම ගෑනු දරුවෙක් ඉතාම සතුටු වෙනවා.
ඒත් අම්මා ඇහුවා
"කෝ"
"මොනවද"කියලා ටිනීෂා ඇහුවෙ නෑ.දැනගෙන හිටියා.ඒත් මෙන්න කියලා දෙන්න දෙයක් තිබුනෙ නෑ.
ටිනීෂා...මීමැස්සා නාන කාමරේ ඉදන් කෑගැහුවා.
"ඇයි"ටිනීෂාට මීමැස්සා එක්කත් තරහයි.අනවරතේ බැනුම් අහන්න වෙන එකට.
"ඔය කබඩ් එක ඇතුලෙ බලන්න..."
.........................................
ටිනීෂා කබඩ් එක ඇතුලට එබුනා
යාරදෙකේ චාරිත්රය ගිලිවෙලා හිටියා කබඩ් එක ඇතුලෙ.හොදට නමලා තිබුන රෙද්ද ගුලිවුනේ කොහොමද කියලයි ටිනීෂා කල්පනා කලේ....
අම්මා වෙනදට කකුල් කෙඩෙත්තු තියෙන අම්මා ...දුවගෙන ඇවිත් චාරිත්රය ඉල්ලන්නෙත් නැතුව උදුරලා වගේ අතට ගත්තා..
"මගේ රත්තරන් දුවට තුනුරුවන් සරණයි.."අම්මගේ ඇස් වලට කදුලු ඉනුවා.
ටිනීෂාගේ ඇස් වලටත් කදුළු ඉනුවා.අම්මා අඩන එකට.අම්මා අඩනකොට ඇස් වලට කදුළු එන්න අම්මා අඩන්නෙ දුකටද සතුටටද කියන එක වැදගත් වුනේ නෑ.මෝඩ ඇස්...
..........................................
චාරිතරේ මැද්දෙ රතුපාට තිත් ටිකක් තිබුනා....
ටිනීෂාට මීමැස්සා ගැන ආදරේ වැඩි වුනා...
"අම්මලගෙ විකාර...."මීමැස්සා පස්සෙ හයියෙන් හිනාවෙලා කියයි...
රතුපාට බලවන්තයි....වැදගත් වෙන්නෙ පාට විතරයි....පාට එතනට ආවෙ කොහොමද කියන එක නෙමයි...
---------------------------නිමි---------------------------------------
පලමු හාදුව....
"ටොක් ටොක් ටොක්....ටක...ටක..ටක"
සුවනි ඇදිරුවා ඒ ප්රනීත් බව.සමහර සද්ද හිත පසාරුකරගෙන හදවත ඇතුලටම තට්ටු කරනවා.අචේතනික වස්තුවකට තට්ටු කරනකොට රිදුනෙ නැති වුනාට සචේතනික වස්තුවකට තට්ටු කරනකොට රිදෙනවා.හදවත සිරුරේ ප්රධානම අවයවය නොවුනට හිතතියෙන්නෙ හදවත ඇතුලෙයි කියලයි කලාකාරයො කියන්නෙ... .විද්යා දැනුමැති අය ඔය කියමන බොරුවක් විදිහට දකිනවා.කොහොම උනත් සුවනිගේ හිරිවැටීම ආරම්බ වුනේ හදවතින්.
සුවනිට ගේට්ටුව අරින්න බය හිතුනා.ඒත් ප්රනීත් නොනවත්වාම ගේට්ටුව හැඩවීමෙන් සිදුවන අවමානය.හැමගෙදරකටම හැම තාප්පයකටම ඇස් ,කන් වලට අමතරව නාස්පුඩුත් පිහිටා තියෙන බව සුවනි දන්නවා.සමහර වෙලාවට ප්රනීත් ගෙ සුවදත් අල්ලපු ගෙදර තාප්පය වීසින් හදුනාගත හැකිව තිබුනා.
සමහර නාස් වලට හෙම්බිරිස්සව හැදෙන්නෙ නෑ වගේම බලු නාසා තරමට පුරුදු පුහුණු කර තිබෙනවා.අල්ලපු ගෙදර තාප්පය සතුව බලු නාසයක්.
සුවනි හෙමින් ගේට්ටුව ලගට ගියා..ප්රනීත් විමසිලිමත් ඇස් සහ රෝද දෙකක් සහිතව.ඉන්ධන රහිතව දුවන.
...........................................................
"මම කියුවනෙ කතා කරන්න එපා කියලා..."
"මට ඔයාව නැතුව බෑ..."
"මොන වදයක්ද....තමුසෙ බොරුකාරයෙක්..."
"මම ආවෙ මගේ ෆොටෝ ඉල්ලන් යන්න..."
"ඉන්න..ගේන්නම්...".....
.....................................................
ප්රනීත් විවර වුන ඉදිරිපස දොරෙන් ඇතුලතට අඩියක් තබාගෙන...
"අහ් ..අරගන්න"
ප්රනීත්ට අසුරු සැනක මොහොතක් වැය නොවුන අත් බදවටා පටලා ගැනීම සහ දෙතොල් දෙතොලින් පිරිමැදීම.
හයියෙන් වහින්න පටන් ගත්තා.විනාඩි දෙකක කාලපරාසයකින් එක්ව තිබූ තොල්පට දෙක වෙන්වුනා.සුවනිගේ ගැහෙන දෙතොල රෝසවර්ණයෙන් රක්ත වර්ණයට
"තමුසෙ නරකයි"..
එක වචනයක් දාමරිකව සහ අනෙක් වචනය සුරතල්ව...
නොගැලපීම් සහිතව...
................
........................................................
අවුරුදු තිහක මතක ඇති පොත් ලියන්නියක්ව...චරිතාපදානයකට කරුණු රැස් කරන්නෙක් ලග...
"පලමු හාදුව ගැන මතකය අවදි කලොත්?"
"බය සහ දන්තාලේප"
"සමාවෙන්න තේරුනේ නැහැ..."
"එයා මම හිතන්නෙ දත් මැදපු ගමන්ම..."
...........................................................................
Monday, July 9, 2012
අතුගාන මාමා...(පොඩි බබාලට කතන්දර )
නන් කුමාරි හරිම ලස්සන පුන්චි කුමාරිකාවක්.අම්මටයි තාත්තටයි හිටියෙ නන් කුමාරි විතරයි.
කුමාරි හරිම ලස්සනයි.ඒ වගේම ආඩම්බරයි.කුමාරිට විතරක්ම සේවකයො සියයකට වැඩිය හිටියා.
කුමාරි ව උදේට අවදි කරවන්න ,තේ ගෙනත් දෙන්න,කෑම කවන්න ,නාවන්න වෙනෙ වෙනම සේවකයො හිටියා.
ඇත්තටම කුමාරි හරිම ආඩම්බර නිසා මේ සේවකයන්ට සැලකුවේ නෑ.සේවකයන්ගේ නම් වත් දැනගෙන හිටියෙ නෑ.
කුමාරිගෙ අම්මගේ තාත්තගේ වයසෙ අයටත් කුමාරි කතා කලේ වැඩිහිටි අයට කතා කරන විදිහට නෙමෙයි.
නිකන්ම "ඔයා" "මෙයා" වගේ වචන පාවිච්චි කරලා.
කුමාරිට කවුරුවත් මේ ගැන කියලා දුන්නේ නැහැ.කුමාරිගෙ අම්මා රජ බිසවත් හිතුවෙ රාජ කුමාරියෙක් සේවකයන් ගැන එච්චර සලකන්න ඕනෙ නෑ කියලයි.
කුමාරි අවුරුද්දෙන් අවුරුද්ද ලොකු වෙලා ඉස්කෝලෙ යන වයසට ආවා.
කුමාරිට රජවාසලට ගෙනල්ලා උගන්නන්න පුළුවන්කම තිබුනත් රජතුමා කුමාරිව චීනෙ තිබුන හොදම ඉස්කෝලෙට යැව්වා.
නන් කුමාරි ඉස්කෝලෙ මුල් ගුරුතුමාට හරිම බයයි.මුල්ගුරුතුමා ඉගැන්නුවෙ චීන භාෂාව.
කාටවත් දෙවනි වෙන්න තිබුන අකමැත්ත නිසා නන් කුමාරි හොදට ඉගන ගත්තා.හැමදාම පන්තියේ පලවෙනියා වුනා.
ඉස්කෝලෙ අතුගාන්න හිටියෙ කළු ජාතික මාමා කෙනෙක්.හැමදාම කුමාරි ඉස්කෝලෙ එනකොට මේ මාමා කොස්සෙන් කුණු ටික අයින් කරගෙන ,ඔලුව පැත්තකට හරවලා ආදරෙන් හිනා වෙනවා.
සුබ උදෑසනක් නන් කුමාරි කියලත් කියනවා.
කුමාරිට හොදිනම මේ වචන ඇහුනත් ඇහුනෙ නෑ වගේ අහක බලාගෙන යනවා.
එක දවසක මේ කලු මාමා හිටියෙ නෑ.ඊලග දවසෙත් ,ඊට පස්සෙ දවසෙත් ...සතියෙමත් මාමා නෑ.
කුමාරි මේ ගැන හිතුවෙත් නෑ.
වාර අවසානෙ විබාගෙ දවසෙ කුමාරි චීන භාෂාවට ලකුණු සියයක් ගන්න හිතාගෙන විබාගෙට ගියා.
පළවෙනි ප්රශ්නෙ
1.පාසල අතුගාන කළු ජාතික පුද්ගලයාගේ නම?
ප්රශ්නෙට ලකුණු 10යි කියලා ලියලත් තිබුනා.
කුමාරි දන්නෙ නෑ.මතක් කරන්නවත් නිකන්වත් දැනගෙන හිටියෙ නෑ.කුමාරිට චීන භාෂාවට ලකුණු අනූවයි.පන්තියේ දෙවනියා.
හැමදාම පළවෙනියා වුන දුවට මේ පාර ලකුණු අඩුවුනේ මොකද කියලා බලන්න රජතුමා ඉස්කෝලෙට ගියා.
"අපි අපිත් එක්ක ඉන්න හැමෝ ගැනම දැනගන්න ඕනේ.අතුගාන කෙනා ඉතාමත් වැදගත්.එයා නිසයි අපි පිරිසිදුවට ඉන්නෙ.මුල්ගුරුතුමා කියුවා. "
කුමාරි වගේම රජතුමාත් පාඩමක් ඉගන ගත්තා.
එදා ඉදන් කුමාරි හැම සේවකයන්ටම නමත් එක්ක මාමෙ...නැන්දෙ කියලා කතාකරන්න කරන්න පටන් ගත්තා.
(මේ මම පොඩි බබාලට ලියපු පළවෙනි කතන්දරේ.ගුණදොස් කියාවි කියලා හිතනවා.)
බ්ලොග් සතිය
අලුත් දෝණිට...
අලුත් දුවෙක් ඊයෙ ආව මගේ ලෝකෙට....
මට දැන් වයසයි...
හුගක් නැතුවට ටිකක්....
අලුත් දෝනිය හරියටම ජීවිතේ හරි මැද....
එයා දන්නෑ ජීවෙතේ තාම හරියට...
මටත් මතකයි මමත් ඔහොමයි...
අවුරුදු විස්සකට එපිටදි....
රෝස මල් උඩ ඇවිදගෙන ගිය...
කාලයක් තිබුනා මටත්...
දයාවෙන් පිරි ඔහුගෙ ඇස් වල,
ආදරේ දැක්කා මමත්...
කුරුලු ගී හඩ ඇසුන ඇළ බඩ
නගින අදුරෙහි හුදකලාවෙහි
ඔහුගෙ තුරුලෙහි සැනහෙමින් හිද
පෙමින් දින ගෙවුවා මමත්...
නවුමු නිවසක සුවද වින්දෙමි...
කිරි සිනා හඩ තුටින් ඇසුවමි...
කදුළු වල රැදි රසය වින්දෙමි....
ජීවිතය මෙය යයි හැදින්නෙමි....
ඉතින් මා නොතැවෙනිමි...
එදා මෙන් බොළද ලෙස….
දිවිය අතැඹුලක් සේ
දැන හැදින හිදින්නෙමි...
තවත් ටික දුරයි මට...
මග බොහෝ දිගයි ඇගෙ...
දෝණියේ හරි සෙමෙන්...
සුමුදු පා ඔසවන්න...
(අම්මා කිලෝමීටර සියයකට වඩා දුරින් ඉන්නා කලක අම්මාගේ අඩුව මකන්නට තැත් දරමින් දුන් උපදෙස් වලට උපහාරයක් කොට....)
Subscribe to:
Posts (Atom)
















